Techniki korekcyjne stosowane w kinesiotapingu.

Rozwój kinesiotapingu wytworzył sześć technik korekscyjnych podawanych przez Kenzo Kase: mechaniczną, powięziową, przestrzenną, więzadłowo/ścięgnową, funkcjonalną i limfatyczną
. Istotną  cechą różnicującą techniki korekcyjne jest podstawowy cel terapii. Obszary zastosowania oraz sposoby aplikacji niektórych z nich mogą się pokrywać i do terapeuty należy wybór najskuteczniejszej u danego pacjenta. W zależności od zmian założonego celu terapii w kolejnych jej etapach jedne techniki mogą być zastępowane innymi, np. po technikach zmniejszających ból i obrzęk mogą w to samo miejsce być zastosowane inne techniki korekcyjne.

 Korekcja mechaniczna: jest używana pozycjonowania neutralnego, a nie dla unieruchamiania. Wykorzystuje ona stymulację mechanoreceptorów informujących o położeniu  mięśnia, stawu lub powięzi. Wyróżniamy trzy sposoby:

  1. Technika manualna – ręczne skorygowanie tkanki przed oklejeniem
  2. Technika wykorzystująca właściwości rozciągowe taśmy (podstawa Y z naprężeniem, ogony Y bez naprężania i podstawa Y bez naprężenia, ogony Y z naprężeniem maksymalnym)
  3. Technika wykorzystująca naprężenie pośrodku plastra do wywierania nacisku na tkanki głębsze i przez to blokowania niepożądanego działania.

Korekcja powięziowa: jest stosowana, aby utrzymać tkankę powięziową w pożądanym ułożeniu. Plater do kinesiotapingu przytrzymuje powięź lub zabezpiecza ją przed odwijaniem się z pożądanej pozycji. Przykład korekcji powięziowej:

Korekcja przestrzenna: jest wykorzystywana do stworzenia przestrzeni nad obrzękiem lub miejscem bólu. Ta przestrzeń daje zmniejszenie nacisku, podrażnień receptorów, a przez to zmniejszenie bólu. Poprawa krążenia krwi przyspiesza usuwanie wysięku zapalnego. Aplikacja powinna być wykonywana wolno; nie można dopuścić aby skóra tworzyła bardzo duże fałdy. Zabezpiecza to przed ewentualnym tworzeniem się pęcherzy, bąbli i uszkodzeń skóry pod taśmą. Technikę tę charakteryzuje duża szybkość działania. Przykład korekcji przestrzennej:

Korekcja więzadłowo/ścięgnowa

Dla więzadeł: skutkuje przekazaniem informacji proprioceptywnych do mózgu o prawidłowym ułożeniu tkanek, więzadeł i stawów.

Dla ścięgien: wykorzystuje naprężenie 25 – 75% nad ścięgnami. W przypadku przechodzenia przez brzuśce mięśniowe naprężenie to musi być dodatkowo zredukowane. Stawy w zakresach maksymalnych.

Korekcja funkcjonalna: używana jest do wspomagania lub ograniczania zgięcia lub wyprostu w stawach. bazuje ona na stymulacji sensorycznej oraz wspomaganiu lub ograniczaniu ruchu.

Korekcja limfatyczna: służy do zmniejszania obrzęków. Dzieje się  tak dzięki wytwarzaniu pod plastrem obszarów zmniejszonego nacisku, co ułatwia przepływ w naczyniach limfatycznych. Nadmierna ilość płynu, będąca przyczyną obrzęków lokalnych lub ogólnych, przez wykorzystanie różnicy ciśnień kierowana jest do kanałów limfatycznych i węzłów chłonnych.

Powyżej przedstawiłem sześć technik korekcyjnych. Zastosowanie odpowiedniej techniki zawsze jest związane z oceną dysfunkcji pacjenta. Jak zwykle zapraszam do komentowania posta.

Ref. Post powstał na podstawie książki :Kinesiotaping Emilia Mikołajewska